Nieuws

Rachelle over de zorg voor haar moeder

Toen mevrouw Bongers nog thuis woonde, was dochter Rachelle altijd dichtbij om haar te ondersteunen. Dat ging lange tijd best goed, totdat haar moeder een staaroperatie onderging. Het thuiszorgteam werd ingeschakeld om dagelijks haar ogen te komen druppelen. Rachelle en het team zagen dat mevrouw Bongers snel achteruit ging en ze angsten en waanbeelden ontwikkelde. Samen met de wijkverpleegkundige en de huisarts werd alles in gang gezet. Voor Rachelle – die slechts vierhonderd meter verderop woonde – werd de zorg in korte tijd veel intensiever.

Zelfstandig wonen was niet veilig
Al snel werd duidelijk dat zelfstandig thuis wonen niet langer verantwoord was. De wijkverpleegkundige speelde hierbij een belangrijke ondersteunende rol: samen met haar kreeg Rachelle inzicht in de risico’s en de snel toenemende zorgbehoefte. Haar moeder kon het fornuis en de magnetron niet meer goed bedienen, waardoor ze nauwelijks nog at en veel afviel. Ook haar medicatie nam ze niet meer op de juiste momenten en in de juiste hoeveelheid, en dat probeerde ze te verbloemen.

Daarnaast trok ze zich terug uit haar sociale leven. Hoewel ze fijne buren had, durfde ze niet meer naar buiten en sprak ze nauwelijks mensen – een groot contrast met de vrouw die altijd bekend stond om haar gezellige praatjes. Het meest zorgwekkend waren haar angsten, vooral ’s nachts. “Ze durfde niet alleen te zijn en belde mij dan,” vertelt Rachelle. “Ze ging in heel korte tijd hard achteruit.”
Een geheugenonderzoek in het ziekenhuis bracht duidelijkheid: ernstige dementie. Daarmee werd pijnlijk maar helder dat mevrouw Bongers niet langer zelfstandig thuis kon blijven wonen.

Verhuizen naar Binnenrijk
Die snelle verslechtering leidde tot de verhuizing naar woonzorgcentrum Binnenrijk, waar mevrouw Bongers het inmiddels goed naar haar zin heeft. Voor Rachelle voelde de verhuizing als een opluchting. “Ik stond continu ‘aan’, altijd bang voor een noodoproep. Ik had geen moment ontspanning meer.”

Op de dag van de verhuizing was Rachelle in het buitenland, waardoor haar broer meeging. “Voor beiden was het emotioneel,” vertelt ze. “Ook de buren hadden moeite met haar vertrek. Zij hebben enorm geholpen om haar zo lang thuis te laten wonen. Maar tegelijkertijd was het een opluchting toen ze eenmaal verhuisd was.”

Rust en stabiliteit
In Binnenrijk vond mevrouw Bongers snel een nieuw ritme. Ze kwam weer aan in gewicht, kreeg structuur, en voelde zich zichtbaar veilig. Voor Rachelle was het een geruststelling om te zien dat de basiszorg goed geregeld was.“ Je merkt gewoon dat er rust terugkomt in haar hoofd. Dat gun je haar.”

Ook over de samenwerking met de medewerkers is ze positief. De communicatie is helder en transparant, mede dankzij de app Caren Zorgt. “Heel fijn om mee te kunnen kijken. Je ziet precies wat er gebeurt en waar behoefte is.”

Rachelle blijft betrokken
Hoewel haar moeder nu in veilige handen is, blijft Rachelle nauw betrokken bij haar dagelijkse leven. Ze bezoekt haar moeder standaard op dinsdag en op zaterdag. Op dinsdag, wanneer er activiteiten zijn, helpt ze soms ook andere bewoners. “Dat gaat vanzelf; ik vind het gezellig en het geeft me voldoening.” Ze regelt praktische zaken zoals ziekenhuisbezoeken en doet de was van haar moeder.

De grootste verandering voor Rachelle is de mentale rust. “Ik hoef me niet meer voortdurend zorgen te maken over haar welzijn en veiligheid. Dat is zó’n verschil.”

Tips voor andere mantelzorgers
Rachelle wil haar ervaringen graag delen met andere mantelzorgers. Haar belangrijkste advies: wacht niet af. “Ik vond het enorm lastig om stappen te zetten, zeker als je moeder zelf vindt dat het niet nodig is. We hebben een sterke band en die wilde ik niet beschamen. Maar soms moet je tegen je gevoel in handelen, voor de goede afloop.”
Ze benadrukt hoe waardevol het is om de zorg te delen. “Zonder mijn man, broer, schoonzus en onze kinderen had ik dit niet volgehouden.” Daarbij realiseert ze zich hoe belangrijk de timing van de verhuizing was. “Er kwam precies op het juiste moment een kamer in Binnenrijk vrij. Er werd eerst gesproken over een wachtlijst van een jaar. Dat hadden we nooit gered.”

Administratie en afronding
Naast de emotionele en fysieke belasting kwam er in korte tijd veel administratie op haar af. Formulieren, aanvragen, medische gegevens. Ook schreef ze een uitgebreid levensverhaal voor haar moeder. “Dat doe ik niet half,” zegt ze met een glimlach. Een vrijwilliger gebruikte dat verhaal om samen met mevrouw Bongers herinneringen op te halen, onder andere aan haar vroegere baan bij Brons.
Uiteindelijk was haar moeder klaar voor een nieuwe fase, een fase waarin veiligheid, rust en plezier weer de ruimte kregen.

Lees ook het interview met mevrouw Bongers, de moeder van Rachelle.